در سكون شب

آن هنگام كه آدمي به خواب رود

و بيداري ِ او در حجاب باشد
.
جنگل فرياد زند:

من همان عزمم

كه توسط خورشيد در دل خاك روييد

دريا به او چيزي نگفت

ولي با خود چنين گفت:

عزم، از آن ِ من است
.
سنگ گفت:

روزگار در من رازي نهاد

كه تا روز جزا مخفي است

دريا به او چيزي نگفت

ولي با خود چنين گفت:

اسرار، از آن ِ من است
.
باد گفت:

شگفتي ها دارم

زيرا مه و آسمان را از هم جدا مي سازم

دريا خاموش و ساكت شد

اما با خود چنين گفت:

باد، از آن ِ من است
.
رود گفت:

چه گوارا هستم

تشنگي زمين را برطرف مي سازم

دريا ساكت و خاموش شد

اما با خود چنين گفت:

رود، از آن ِ من است
.
كوه گفت:

به مانند ستاره اي در سينه ي افلاك

پا برجا و استوار هستم

دريا آرام ماند

ولي با خود چنين گفت:

كوه، از آن ِ من است
.
انديشه گفت:

من پادشاه هستم

و در جهان پادشاهي مانند

من نيست

دريا بي حركت ماند اما

در خواب به خود گفت:

همه چيز از آن ِ من است

(جبران خلیل جبران)