دلتنگ دلتنگم
و راه فراری نیست از این دلتنگی
بار زندگی بر دوشم سنگین
و آوای نا امیدیم بلند
پنجره ای گشوده نیست به باغ مهتاب
اینجا تاریک تاریک است


شمع امیدم از اشک هایم خیس
و به هیچ حیله ای دیگر روشن نمی گردد
اینجا تاریک تاریک است

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر
مرا با خود ببرید
مرا که هرگز بر بامی بلند ننشسته ام
و ستاره ای از آسمان نچیده ام
مرا که به هر نقطه ی خاکی که پا نهادم
باید از دلبستگی ها دل می بریدم

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر
مرا با خود ببرید
که اینجا دیگر جای من نیست
و این قلبی که در سینه می تپد دیگر قلب من نیست
قلب مرا در شبی تاریک دزدیدند و رگ های رابطه را بریدند

به من نگویید آن که رفته باز می گردد
نه ، به من نگویید که رفتگان دیگر هرگز بر نمی گردند
آنچه بر جای می ماند خاکستریست از خاطره ای غبار آلود
و شبحی از یادی که دیگر نه مهربان است و نه خوب


و شبحی از یادی ، که دیگر نه مهربان است و نه خوب

از من نخواهید که آرام گیرم ، آرام
که قامت آرامشم را طوفانی خشمگین و خروشان
بر خاک فکنده ، بر خاک
و ریشه ی تحملم را از جای کنده ، از جای