(¯`°•.¸¯`°•.پروردگار¸.•°´¯¸.•°´¯)

برتر از پرواز

banoyeaseman — Sat, 14 Nov 2009 13:25:34 GMT

دريچه باز قفس بر تازگي باغ ها سر انگيز است.
اما ، بال از جنبش رسته است.
وسوسه چمن ها بيهوده است.
ميان پرنده و پرواز ، فراموشي بال و پر است.
در چشم پرنده قطره بينايي است :
ساقه به بالا مي رود . ميوه فرو مي افتد.دگرگوني غمناك است.
نور ، آلودگي است. نوسان ، آلودگي است. رفتن ، آلودگي.
پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.
چشمانش پرتوي ميوه ها را مي راند.
سرودش بر زير وبم شاخه ها پيشي گرفته است.
سرشاري اش قفس را مي لرزاند.
نسيم ، هوا را مي شكند: دريچه قفس بي تاب است

(سهراب سپهری)

گریه در رگبار

banoyeaseman — Fri, 16 Oct 2009 21:38:34 GMT

تيشه فرهاد دلي درياوار
درد شيرينو به خاطر بسپار

چک چک نورو از سقف بازار
ديروز دورو به خاطر بسپار

شمعي روشن کن پاي هر ديوار
سايه هامونو به خاطر بسپار

شهزاده عشق سراپا ايثار
از آتش گذشت به خاطر بسپار

بودن يعني عشق غربت يعني درد
اي درد کهنه از اين جا برگرد

شکل گريه نيست گريه زير لب**
گريه در رگبار به خاطر بسپار

اي تو از جنس گل ابريشم
نام تو يعني تکرار شبنم

بي تو مي ترسم وقت سرودن
با تو گود مي ره شهامت من

تا دريا درياست رودي جاري باش
تا عاشق تنهاست شعري کاري باش

دستامو بگير اي خوب ناياب
بگو از مهتاب از فتح مرداب

بودن يعني عشق غربت يعني درد
اي درد کهنه از اين جا برگرد

آوازم در خود از صدا افتاد
به خاطر بسپار به خاطر بسپار

(شهیار قنبری)

تنها باد

banoyeaseman — Sat, 29 Aug 2009 01:10:34 GMT

سايه شدم، و صدا كردم:
كو مرز پريدن‌ها، ديدن‌ها؟ كو اوج "نه من"، دره "او"؟
و ندا آمد: لب بسته بپو.
مرغي رفت، تنها بود، پر شد جام شگفت.
و ندا آمد: بر تو گوارا باد، تنهايي تنها باد!
دستم در كوه سحر "او" مي‌چيد، "او" مي‌چيد.
و ندا آمد: و هجومي از خورشيد.
از صخره شدم بالا. در هر گام، دنيايي تنهاتر، زيباتر.
و ندا آمد: بالاتر، بالاتر!
آوازي از ره دور: جنگل‌ها مي‌خوانند؟
و ندا آمد: خلوت‌ها مي‌آيند.
و شياري ز هراس.
و ندا آمد: يادي بود، پيدا شد، پهنه چه زيبا شد!
"او" آمد، پرده ز هم وا بايد، درها هم.
و ندا آمد: پرها هم.

(سهراب سپهری)

نور خدا.

banoyeaseman — Wed, 12 Aug 2009 14:33:34 GMT

به شهر و دیاری ببر تو مرا
که نور خدا باشه و من وتو

نباشه به دلها نشونه غم
امید و صفا باشه و من و تو

بریم اونجا که عشق و مستی خطا نباشه
تو سینه ها جای محبت ریا نباشه

به غیر خدا که مهربونه
نمیخوام دل دیگه بدونه
که با وفایی که با صفایی

از این خسته دل پروا نکن
مرا بیش از این رسوا نکن

الهی بمونی با مهربونی جدایی نگیری قدرم بدونی
که دنیا نداره وفایی

بمون بر سر پیمون من
تو بازی نکن با جون من

که دنیا سراب نقشی بر آب دو روز جوانی مثل حباب
نیرزه به یک رنج و آهی

به شهر و دیاری ببر تو مرا
که نور خدا باشه و من وتو

نباشه به دلها نشونه غم
امید و صفا باشه و من و تو

بریم اونجا که عشق و مستی خطا نباشه
تو سینه ها جای محبت ریا نباشه

به غیر خدا که مهربونه
نمیخوام دل دیگه بدونه
که با وفایی که با صفایی

غریبانه

banoyeaseman — Thu, 16 Jul 2009 02:14:34 GMT

بگردید ، بگردید ، درین خانه بگردید
درین خانه غریبید ، غریبانه بگردید

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود
جهان لانه ی او نیست پی لانه بگردید

یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست
قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید

نوایی نشنیده ست که از خویش رمیده ست
به غوغاش مخوانید ، خموشانه بگردید

چه شیرین و چه خوشبوست ، کجا خوابگه اوست ؟
پی آن گل پر نوش چو پروانه بگردید

بر آن عشق بخندید که عشقش نپسندید
در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید

درین کنج غم آباد نشانش نتوان دید
اگر طالب گنجید به ویرانه بگردید

کلید در امید اگر هست شمایید
درین قفل کهن سنگ چو دندانه بگردید

آه باران!!!!

banoyeaseman — Tue, 16 Jun 2009 15:13:34 GMT

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید
این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران

یا نه دریایی ست گویی واژگونه بر فراز شهر
شهر سوگواران ، شهر سوگواران

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

یا نه دریایی ست گویی واژگونه بر فراز شهر
شهر سوگواران ، شهر سوگواران

هر زمانی که فرو می ‌بارد از حد بیش
ریشه در من می دواند پرسشی پی گیر با تشویش

رنگ این شب ‌های وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران ، از دل یاران

چشم ها و چشمه ها خشکند
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ
هم چنان که نام ها در ننگ ، هم چنان که نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد ، غرق تباهی شد
آه باران ، آه باران ای امید جان بیداران ، ای امیدای امید جان بیداران
بر پلیدی ‌ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد ، چیره خواهی شد

بر پلیدی ‌ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد ، آه باران

...

banoyeaseman — Fri, 24 Apr 2009 00:05:34 GMT

من میتوانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته خو يا شیطان صفت باشم

من می توانم تو را دوست داشته يا ازتو متنفر باشم،

من میتوانم سکوت کنم، نادان و يا دانا باشم،

چرا که من یک انسانم، و اینها صفات انسانى است

و تو هم به یاد داشته باش :

من نباید چیزى باشم که تو میخواهى ، من را خودم از خودم ساخته ام،

تو را دیگرى باید برایت بسازد و

تو هم به یاد داشته باش

منى که من از خود ساختهام، آمال من است ،

تویى که تو از من می سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.

لیاقت انسانها کیفیت زندگى را تعیین میکند نه آرزوهایشان

و من متعهد نیستم که چیزى باشم که تو میخواهى

و تو هم میتوانى انتخاب کنى که من را میخواهى یا نه

ولى نمیتوانى انتخاب کنى که از من چه میخواهى .

میتوانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم.

میتوانى از من متنفر باشى بىهیچ دلیلى و من هم ،

چرا که ما هر دو انسانیم.

اين جهان مملو از انسانهاست ،

پس این جهان میتواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد.

تو نمیتوانى برایم به قضاوت بنشینى و حكمی صادر كني و من هم،

قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است.

دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند و میستایند،

حسودان از من متنفرند ولى باز میستایند،

دشمنانم کمر به نابودیم بستهاند و همچنان میستایندم،

چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستى خواهم داشت،

نه حسودى و نه دشمنى و نه حتا رقیبى،

من قابل ستایشم، و تو هم.

یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد

به خاطر بیاورى که آنهایى که هر روز میبینى و مراوده میکنى

همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت،

اما همگى جایزالخطا.

نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسانها را از پشت نقابهاى متفاوتشان شناختى،

و یادت باشد که کارى نه چندان راحت است...

(مهاتما گاندی)

باشم یا نباشم

banoyeaseman — Mon, 06 Apr 2009 22:17:34 GMT

دوست میدارم که با خویشان خود بیگانه باشم

همدم عقلم چرا همصحبت دیوانه باشم

دل به هرکس کی سپارم من در دلها مقیمم

تا نتوانم شمع

مجلس شد چرا پروانه باشم

آزمودم آشنایان را فغان از آشنایی

آرزومندم که با هر آشنا بیگانه باشم

مرغ خوشخوانم وگر در حلقه ی زاغان نشینم

کی توانم لحظه یی در نغمه ی مستانه باشم

مردمی گم شد میان آشنایان از تو پرسم

با چنین نامردان بیگانه باشم یا نباشم.

(مهدی سهیلی)

دلتنگی

banoyeaseman — Wed, 25 Feb 2009 17:50:34 GMT

دلتنگ دلتنگم
و راه فراری نیست از این دلتنگی
بار زندگی بر دوشم سنگین
و آوای نا امیدیم بلند
پنجره ای گشوده نیست به باغ مهتاب
اینجا تاریک تاریک است

شمع امیدم از اشک هایم خیس
و به هیچ حیله ای دیگر روشن نمی گردد
اینجا تاریک تاریک است

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر
مرا با خود ببرید
مرا که هرگز بر بامی بلند ننشسته ام
و ستاره ای از آسمان نچیده ام
مرا که به هر نقطه ی خاکی که پا نهادم
باید از دلبستگی ها دل می بریدم

مرا با خود ببرید ای کبوتران مسافر
مرا با خود ببرید
که اینجا دیگر جای من نیست
و این قلبی که در سینه می تپد دیگر قلب من نیست
قلب مرا در شبی تاریک دزدیدند و رگ های رابطه را بریدند

به من نگویید آن که رفته باز می گردد
نه ، به من نگویید که رفتگان دیگر هرگز بر نمی گردند
آنچه بر جای می ماند خاکستریست از خاطره ای غبار آلود
و شبحی از یادی که دیگر نه مهربان است و نه خوب

و شبحی از یادی ، که دیگر نه مهربان است و نه خوب

از من نخواهید که آرام گیرم ، آرام
که قامت آرامشم را طوفانی خشمگین و خروشان
بر خاک فکنده ، بر خاک
و ریشه ی تحملم را از جای کنده ، از جای

به من نگویید که صبور باشم ، صبور
که کاسه ی حوصله ام از صبر خالی و جام طاقتم شکسته
نه ، از من نخواهید ، به من نگویید
که اکنون منم تنهای تنها ، رو در روی زندگی ایستاده ام

(مسعود فردمنش)

در لحضه..

banoyeaseman — Thu, 22 Jan 2009 18:35:34 GMT

به تو دست مي‌سايم و جهان را در مي‌يابم،
به تو مي‌انديشم
و زمان را لمس مي‌کنم
معلق و بي‌انتها
عريان.

مي‌وزم، مي‌بارم، مي‌تابم.
آسمان‌ام
ستاره‌گان و زمين،
و گندم عطرآگيني که دانه مي‌بندد
رقصان
در جان سبز خويش.

از تو عبور مي‌کنم
چنان که تندري از شب.

مي‌درخشم

و فرو مي‌ريزم

(احمد شاملو)

(¯`°•.¸¯`°•.*~~پروردگار~~*¸.•°´¯¸.•°´¯)